سسک چیف چاف
دم جنبانک ابلق
درباره تهران تاریخی حساس هستیم
تندیس مولانا در میدان خیام
در پایتخت گزینیِ تهران
دومین شماره از ماهنامه الکترونیک تهرانشهر منتشر شد
نخستین شماره از ماهنامه الکترونیک تهرانشهر منتشر شد
درس گفتار «تئاتر شهر و عناصر پیرامونی» منتشر شد
درس گفتار سینما و سینماداری در خیابان لالهزار منتشر شد
نشست معرفی و نقد و بررسی کتاب «روایت قتل پادشاه» برگزار شد.
دفتر نخست از مجموعه کلیمیان ایران منتشر شد
دفتر تکیه دولت منتشر شد
نشست نمایش و نقد و بررسی مستند «تکیه دولت» برگزار شد.
دفتر شناخت محله اودلاجان منتشر شد
دفتر راهنمای تخصصی خانه موزه مقدم منتشر شد
شناختنامه میرزاده عشقی منتشر شد
درس گفتار کوچه اتابک منتشر شد
دفتر راهنمای تخصصی موزه ایران باستان منتشر شد
درس گفتار کوچه دندانساز منتشر شد
درس گفتار باغ علاءالدوله منتشر شد
درس گفتار کوچه پشت شهرداری منتشر شد
درس گفتار باغ لالهزار منتشر شد
نشست پنجم کارگاه تخصصی «سرگذشت خیابان لالهزار» برگزار شد.
نشست چهارم کارگاه تخصصی «سرگذشت خیابان لالهزار» برگزار شد
نشست سوم کارگاه تخصصی «سرگذشت خیابان لالهزار» برگزار شد.
دومین نشست از مجموعه نشستهای کارگاه «سرگذشت خیابان لالهزار» برگزار شد.
نشست نخست کارگاه تخصصی «سرگذشت خیابان لالهزار» برگزار شد.
چرا به خوانندگان لالهزاری سرکوفت میزنند؟
در اهمیت حسین کریمان بودن
قدمت مسجد به اواخر دوره قاجاریه باز میگردد. البته بنای کنونی محصول بازسازی مسجد در سال ۱۳۴۴ خورشیدی است. و اثری از بنای اولیه در فضای کنونی باقی نمانده است. بنای جدید مسجد، گنبد، گلدسته مناره و صحن ندارد و تنها مأذنه کوچکی بر بالای بام آن قرار گرفته است.
ساختمان اصلی سفارت خانه به صورت کوشک مرکزی بنا شده است. دو ساختمان یکی در ضلع غربی محوطه و دیگری در ضلع شرقی آن بنا شده است. از بنای غربی به عنوان مجموعه حفاظتی و نگهبانی ساختمان و از ساختمان شرقی به عنوان اقامتگاه پرسنل و خدمه و نیز کتابخانه استفاده میشود.
کنیسه عزرا یعقوب شامل دو کنیسه کوچک و بزرگ میشود. کنیسه بزرگتر با چندین اتاق در ضلع جنوبی حیاط واقع شده و حدود ۲۰۰ نفر گنجایش دارد. این بخش از کنیسه به دلیل کوچ یهودیان در دهه ۴۰ خورشیدی به مناطق شمالی شهر تهران و مهاجرت تعدادی بسیاری دیگر به خارج از ایران بلااستفاده مانده و امروزه بیشتر کاربری مسکونی دارد.
ساختمان کنونی موزه بانک تجارت با استفاده هوشمندانه از عناصر تزیینی معماری ایران همچون کاسهسازی در نیمگنبد سردر ورودی، کاشیکاری و گچبری یکی از زیباترین عمارتهای تاریخی شهر تهران است. این دقت نظر در طراحی و ساخت نه تنها در نما، بلکه در فضای داخلی بانک نیز رعایت شده و ستونهای بلند و سقف مرتفع بانک به سبک و سیاق معماری دوره پهلوی اول، نشانههایی از معماری دوره هخامنشی را به نمایش میگذارد.
تکیه دولت در کنار شمس العماره، دو نماد برجسته تهران دوره ناصری است. این بنای باشکوه تا پایان دوره قاجار برپا بود. ولیکن پس از مشروطه به تدریج رو به افول گذاشت. تنشهای سیاسی و اجتماعی دوره محمدعلی شاه نیز اجازه رشد و توسعه را از تعزیه گرفت.
میرزا زینالعابدین تهرانی تا پایان عمر خود در این خانه زندگی کرد. به همین سبب نام خانه با جایگاه اجتماعی او عجین شد و دیگر کسی خانه میرزا آقاخان نوری را به نام صدراعظم ناصری نمیشناخت. ظهیرالاسلام البته چندان در این خانه ساکن نبود و به خانه دیگری در نزدیکی میدان بهارستان نقل مکان کرد.
این سینما به مانند بسیاری از سینماهای درجه سه معروف به سینمای دو فیلمه بود. به این معنا که با یک بلیط دو فیلم به نمایش در میآمد. با این وجود در کمتر از دو سال پس از فعالیت، دکتر امان پور مجبور شد تا سینما را در سال ۱۳۴۴ به گروهی از سینماگران آن دوره واگذار کند.
تئاتر مرجان در سال ۱۳۳۴ توسط نعمت عبدی در کوچه اتحادیه بنا شد. در طی حدود دو سال فعالیت این مرکز هنری که با مرگ بنیانگذارش به پایان رسید، اغلب نمایشهای طنز به همراه برنامههای رقص و آواز اعم از ایر انی و عربی به روی صحنه میرفت.
رشد زراعت و دامداری و به ویژه افزایش سطح کشت انواع سبزی و صیفی در حومه جنوبی تهران و دشت ورامین، باعث شد تا مبدأ تامین نیاز پایتختنشینها به انواع محصولات زراعی و دامی از شمال تهران به جنوب آن انتقال پیدا کند.
تا پیش از تفکیک باغ، عمارت اصلی که خانواده مشیرالدوله در آن زندگی میکردند. تنها عمارت مهم و ارزشمند این باغ بزرگ به شمار می آمد. این خانه به دلیل جایگاه معتبرش در مناسبات سیاسی و اجتماعی دوره مظفری، محل تردد بسیاری از بزرگان سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، مذهبی و… بود.
عروسکها پرتعدادترین وسایل این بخش را به خود اختصاص دادهاند. عروسکهایی ساده با لباسهای رنگین محلی، که عمیقا با زیبایی وصف ناپذیری کنار یکدیگر قرار گرفتهاند.